പുതിയ ജീവിതം തേടി ഭൂഗോളത്തിന്റെ മറ്റേ തലയ്ക്കലേക്ക് പണ്ട് യാത്രയായ ആ പിതാക്കളുടെ മക്കള്‍ കാലചക്രത്തിന്റെ തിരിച്ചിലില്‍ വിപരീതദിശയിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു ഇപ്പോള്‍. വലുപ്പം കൊണ്ട് ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ പ്രവാസി സമൂഹമായ ഇന്ത്യന്‍ വംശജരുടെ തിരിച്ചു വരവിന്റെ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്. ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് പാശ്ചാത്യരാഷ്ട്രങ്ങളിലേക്ക് ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് കുടിയേറിയവരുടെ പിന്മുറക്കാരാണ് പ്രധാനമായും ഇത്തരത്തില്‍ തങ്ങളുടെ ആദിമവേരുകളിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത്.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രവാസികള്‍

യുണൈറ്റഡ് നേഷന്‍സ് ഡെവലപ്‌മെന്റ് പ്രോജക്ടിന്റെ കണക്ക് പ്രകാരം ചൈന കഴിഞ്ഞാല്‍ ലോകത്തേറ്റവും കൂടുതല്‍ പ്രവാസികള്‍ ഇന്ത്യക്കാരാണ്. 2.5 കോടി വരും രാജ്യങ്ങളിലായുള്ള ഇന്ത്യന്‍ പ്രവാസികളുടെ സംഖ്യ. ഇന്ത്യയുടെ 0.8 ശതമാനം കുടിയേറ്റ നിരക്ക് ലോകത്തേറ്റവും ഉയര്‍ന്നത് ആണ്.യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ ഇന്ത്യന്‍ പ്രവാസികളില്‍ എണ്ണം കൊണ്ട് മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് ഗുജറാത്തി, പഞ്ചാബി വംശജരാണ്. മറ്റ് ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും ആഫ്രിക്കയിലും കരീബിയന്‍ മേഖലയിലും ഇന്ത്യന്‍ പ്രവാസികള്‍ തങ്ങളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആതിഥേയ രാജ്യങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയില്‍ വലിയ സംഭാവനകള്‍ നല്‍കിയ ആ സമൂഹം ധാരാളം പ്രൊഫഷണലുകളെ ആ രാജ്യങ്ങളുടെ വികസനത്തില്‍ പങ്കാളികളാകാനായി നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്.

അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യന്‍ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ ചരിത്രം നീളുന്നത് 100 വര്‍ഷത്തിനു മുന്‍പിലേക്കാണ്. ‘ഹിന്ദുക്കള്‍’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടു ഇവര്‍ തദ്ദേശിയരാല്‍. ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്യത്തിനു ശേഷം അറുപതുകളിലും എഴുപതുകളിലും കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ഒഴുക്ക് വര്‍ദ്ധിച്ചു. അധികവും സിഖ്് വംശജരായിരുന്നു ഇവര്‍. ശീതയുദ്ധകാലത്ത് അമേരിക്കയില്‍ പ്രതിരോധവ്യോമയാന മേഖലയില്‍ എഞ്ചിനീയര്‍മാരുടെ വര്‍ദ്ധിച്ച ആവശ്യകത ശരിയ്ക്കും മുതലെടുത്തു അവര്‍. ‘മസ്തിഷ്‌കച്ചോര്‍ച്ച’ എന്ന് ഇന്ത്യക്കാരാല്‍ വിളിയ്ക്കപ്പെട്ടു ഈ കുടിയേറ്റം
. എണ്‍പതുകളിലും തൊണ്ണൂറുകളിലും ഇത് തുടര്‍ന്നു.അമേരിക്കയില്‍ മാത്രം 31.8 ലക്ഷം ഇന്ത്യന്‍ പ്രവാസികള്‍ ഉണ്ട് എന്ന് 2010 ലെ അമേരിക്കന്‍ കംയൂണിറ്റി സര്‍വേ പറയുന്നു. അമേരിക്കയിലെ കുടിയേറ്റസമൂഹത്തിന്റെ ഭൂരിപക്ഷം വരും ഈ സംഖ്യ.’ഫോര്‍ച്യൂണ്‍’ മാഗസിന്റെ 2000 ലെ കണക്ക് പ്രകാരം ‘സിലിക്കന്‍ വാലി’യിലെ ഇന്ത്യന്‍ സംരംഭകരുടെ ആകെ വരുമാനം എന്നത് 250000 കോടി ഡോളര്‍ ആണ്.

‘അമേരിക്കയുടെ മഷ്തിഷ്‌കച്ചോര്‍ച്ച ഇന്ത്യയുടെ മഷ്തിഷ്‌കനേട്ടം ആകും’ എന്ന ഒരമേരിക്കന്‍ വ്യാപാരസംഘടനയുടെ പ്രസ്താവന അമേരിക്കന്‍ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിലെ ഇന്ത്യന്‍ വംശജരുടെ ഇടം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഒരു അമേരിക്കന്‍ സംസ്ഥാനത്തിലെ ഗവര്‍ണര്‍ സ്ഥാനം കയ്യാളുന്നത് വരെയെത്തി നില്‍ക്കുന്നു അവിടത്തെ ഇന്ത്യന്‍ വംശജരുടെ സാമൂഹ്യസ്വാധീനം.

കാനഡ, ബ്രിട്ടന്‍, ഫ്രാന്‍സ്, ഹോളണ്ട്, ആസ്‌ട്രേലിയ, ന്യൂസിലണ്ട്, റഷ്യ, ഇറ്റലി, ജര്‍മ്മനി തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ യൂറോപ്യന്‍, അമേരിക്കന്‍ രാഷ്ട്രങ്ങളിലും ഇന്ത്യന്‍ പ്രവാസികള്‍ ഒട്ടേറെയുണ്ട്. ഇവരുടെ പിന്മുറക്കാരാണ് ഇപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള തങ്ങളുടെ യാത്ര തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.

തിരികെ വിളിക്കുന്നത് പഴയ ഇന്ത്യയല്ല

സാമ്പത്തികവും സാംസ്‌കാരികവുമായ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ട് ഈ പുതിയ പ്രവണതയ്ക്ക്. തങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ പാര്‍പ്പുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന അമേരിക്കയേക്കാളും ബ്രിട്ടനേക്കാളും മികച്ചതാണ് ഇന്ത്യയുടെ വളര്‍ച്ച എന്ന കാഴ്ച്ചപ്പാടാണ് ഈ മടങ്ങിപ്പോക്കിന്റെ പിന്നില്‍ എന്ന് ഇതു സംബന്ധമായ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നു . കൂടാതെ ഈ തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ പ്രവാസികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു കാരണം യൂറോപ്യന്‍ രാഷ്ട്രങ്ങളെ മൊത്തമായും പിടികൂടിയിരിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയാണ്. പുതിയ അവസരങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം തങ്ങളുടെ വേരുകളും സംസ്‌കാരവും അവരെ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുന്നു.

പിതാക്കളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഇന്ത്യക്കാരായ മക്കള്‍

ഇന്ത്യയില്‍ ജനിച്ച , ഇന്ത്യയുടെ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന, ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണം നന്നായി പാകം ചെയ്യാനും കഴിക്കാനും അറിയാവുന്ന, അവിടത്തെ സംസ്‌കാരവും ആചാരങ്ങളും ഉള്ളിലേറ്റുന്ന തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളേക്കാള്‍ ‘ഇന്ത്യക്കാര്‍’ ആണ് ഈ പുതിയ തലമുറ.ലണ്ടനിലോ ന്യൂയോര്‍ക്കിലോ ജനിച്ച, അവിടെത്തന്നെ വളരുന്ന, നന്നായി സാരി ചുറ്റാനോ ചപ്പാത്തി ഉണ്ടാക്കാനോ അറിയാത്ത അവരെ ‘ഇന്ത്യക്കാര്‍’ ആക്കിയത് നിയമം ആണ്. പ്രവാസികള്‍ക്കായി ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് 2005 ല്‍ ആരംഭിച്ച പദ്ധതി പ്രകാരം ഇന്ത്യയില്‍ ജനിച്ചവരുടെയും മുന്‍ ഇന്ത്യന്‍ പൌരരുടെയോ മക്കള്‍ക്കോ പേരക്കുട്ടികള്‍ക്കോ ഒരു തരം ‘ഇരട്ട പൌരത്വം’ ലഭിക്കുന്നു.’ഓവര്‍സീസ് സിറ്റിസെന്‍ ഓഫ് ഇന്ത്യ’ എന്ന ഈ പദ്ധതി പ്രകാരം ഒരാള്‍ക്ക് തന്റെ വിദേശപൌരത്വം നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു ആജീവനാന്ത
ഇന്ത്യന്‍ വിസ കരസ്ഥമാക്കാം, അവിടെ എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യാം,ഇന്ത്യക്കാരായി തന്നെ ജീവിക്കാം. അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ ഉപേക്ഷിച്ച ഇന്ത്യന്‍ പാസ്‌പോര്‍ട്ട്(ഒ.സി.ഐ കാര്‍ഡ്) ഈ മക്കള്‍ നേടുന്നു, വ്യത്യസ്തമായ തരത്തിലൊരു ഇന്ത്യന്‍ പൌരത്വവും.

ഒട്ടേറെ പേരുണ്ട് ഇന്ത്യക്കാരാകാന്‍

ഈ പദ്ധതി പ്രഖ്യാപിച്ചതിനു ശേഷം ഏകദേശം 10 ലക്ഷത്തിലധികം ആളുകളാണ് ഇന്ത്യയിലേക്ക് യാത്രയായത് എന്ന് കണക്കുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. കൂടാതെ അടുത്തകാലത്തായി ഇത് വര്‍ദ്ധിച്ചു വരികയുമാണ്. 2010 ല്‍ മാത്രം ബ്രിട്ടനില്‍ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറിയവരുടെ എണ്ണം 30000 ആണ്. 2002 ലും 2003 ലുമായി 35000 ഐ.ടി പ്രൊഫഷണലുകളാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഐ.ടി ഹബ്ബായ
ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് മാത്രമായി എത്തിയത്.

‘ഇന്ത്യന്‍ സ്വപ്നം’ തേടി

ഇന്ത്യന്‍ ഐ.ടി നഗരമായ ബാംഗളൂരിലേക്ക് അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് ചേക്കേറിയ രാജീവ് ഖത്രി ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ഇന്ത്യന്‍ പൗരനാണ്.
ബി.ബി.സി.ലേഖകനോട് തന്റെ നിലപാടിനെ കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു രാജീവ്: ‘നാല് വര്‍ഷം മുന്‍പ് ഞാന്‍ ഈ തീരുമാനം എടുത്തപ്പോള്‍ എന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ അതിലൊട്ടും ഗുണം കണ്ടില്ല. അവരെന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ ആവത് ശ്രമിച്ചു. ഈ നാല് വര്‍ഷത്തിനു ശേഷവും ഞാന്‍ തിരികെ ചെല്ലുമെന്ന് അവര്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. എനിക്കാണെങ്കില്‍ അതിലൊട്ട് താത്പര്യവുമില്ല’.
രാജീവിന്റെ അച്ഛന്‍ 1972 ല്‍ ഇന്ത്യ വിട്ട് അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറി അവിടെ നല്ല ഒരു ജീവിതം നേടിയ ആളാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് തന്റെ മകന്‍ പുതിയ അവസരങ്ങള്‍ക്കായി ഭൂഗോളത്തിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്തേക്ക് പായുന്നത് ഒട്ടും മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല. താന്‍ പണ്ട് ചെയ്തതിന്റെ വിപരീത ദിശയിലേക്കുള്ള ഈ പുതിയ യാത്രയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ അയാള്‍ക്കാവുന്നില്ല. പിതാവിനെ ഒരു കാലത്ത് ഏറെ മോഹിപ്പിച്ച ആ പുകഴ്‌പെറ്റ ‘അമേരിക്കന്‍/ ബ്രിട്ടീഷ് സ്വപ്ന’ ത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചാണ് മകന്‍ പോകുന്നത്. അവരെ ഇപ്പോള്‍
പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത് ‘ഇന്ത്യന്‍ ‘ഇന്ത്യന്‍ സ്വപ്ന’മാണെന്നതാണ് യാഥാര്‍ഥ്യം. ഇനി ഒരിക്കലും അമേരിക്കയിലേക്കോ ബ്രിട്ടനിലേക്കോ മടങ്ങാന്‍ പലര്‍ക്കും താത്പര്യവുമില്ല.

ഇന്ത്യയുടെ അനുകൂല ഘടകങ്ങള്‍

തൊണ്ണൂറുകളില്‍ ആരംഭിച്ച സാമ്പത്തിക പരിഷ്‌കാര നടപടികളാണ് ഇന്ത്യയെ ആകെ മാറ്റി മറിച്ചത്.ഇന്ത്യ അതിന്റെ സാമ്പത്തികരംഗത്തിന്റെ വാതിലുകള്‍ തുറന്നിട്ടതോടു കൂടി അനേക വര്‍ഷങ്ങളായി തുടര്‍ന്ന് വരികയായിരുന്ന പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കും മാറ്റം വരികയായിരുന്നു. ലൈസന്‍സ്-ക്വാട്ടാ രാജിന്റെ അസ്തമയം, പൊതുമേഖലയ്ക്കുള്ള സംരക്ഷണത്തിന്റെ എടുത്തുകളയല്‍,സര്‍വീസ് രംഗത്തേക്കുള്ള സ്വകാര്യമുതല്‍ മുടക്കിന്റെ തുടക്കം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങള്‍ അമേരിക്കയിലോ ബ്രിട്ടനിലോ ജീവിയ്ക്കുന്ന ഇന്ത്യന്‍ യുവാവിനെ പ്രചോദിതനാകാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന വലിയ അവസരങ്ങള്‍ അവനെ ഇങ്ങോട്ട് ആകര്‍ഷിക്കുന്നു. സ്വതന്ത്ര വിപണിയുടെ വളര്‍ച്ച ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ ജനസംഖ്യ ഉള്ള ഈ രാജ്യം വഹിക്കുന്ന ഉപഭോക്താക്കളുടെ ഭീമന്‍ സംഖ്യയെ കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷകമാക്കി.120 കോടി ജനങ്ങള്‍ ഉള്ള ഒരു രാജ്യത്തിലെ സേവനമേഖലയിലെ അവസരങ്ങള്‍ എണ്ണമറ്റതാണ്. ഭീമമായ ഇന്ത്യന്‍ വിപണിയിലെ നേരിയ ചലനം പോലും അമേരിക്കന്‍ ജനസംഖ്യയേക്കാള്‍ വലിയ ഉപഭോക്താക്കളെ ബാധിക്കുന്നു. ഇനിയും ഒടുങ്ങാത്ത ദാരിദ്യം,കാര്‍ന്നു തിന്നുന്ന അഴിമതി, അടിസ്ഥാന സൗകര്യത്തിന്റെ വലിയ പോരായ്മകള്‍, ബ്യൂറോക്രസിയുടെ ഇപ്പോഴും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത സ്വാധീനം എന്നിങ്ങനെ എണ്ണിപ്പറയാവുന്ന പോരായ്മകള്‍ ഒട്ടേറെ ഉണ്ടെങ്കിലും ഇന്ത്യയില്‍ അവസരങ്ങള്‍ക്ക് ഒട്ടും കുറവില്ല എന്നത് അവരെ ആകര്‍ഷിച്ച പ്രധാന ഘടകം ആണ്. ഇന്ത്യ ഇപ്പോള്‍ സംരംഭകത്വത്തിന്റെ പറുദീസയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ഇന്ത്യയിലെ വന്‍ നഗരങ്ങള്‍ എല്ലാം തന്നെ മറ്റേതൊരു ലോകനഗരത്തെയും പോലെ തന്നെ നിക്ഷേപസൗഹ്യദ അന്തരീക്ഷം കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മുന്‍ വര്‍ഷങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് തെല്ലൊന്ന് കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും 5 ശതമാനം എന്ന നിരക്ക് നിലനിര്‍ത്തി അത് പതുക്കെ വളരുക തന്നെയാണ്. പാശ്ചാത്യ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ നിലവിലെ സ്ഥിതി ആശങ്കാജനകം ആണെന്നതും അവിടത്തെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി വളര്‍ച്ച മുരടിച്ച അവസ്ഥയിലാണെന്നതും ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള സംരംഭകരുടെ വരവിനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

തൊഴില്‍ അവസരങ്ങള്‍ക്കു പുറമെ മികച്ച സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം,വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്ന അടിസ്ഥാനസൌകര്യങ്ങള്‍,വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച,ആകര്‍ഷകമായ ഭവനസൗകര്യങ്ങള്‍, ശക്തമായ കുടുംബസാമൂഹിക ബന്ധങ്ങള്‍ എന്നിവയും തിരികെയെത്താന്‍ അവരെ പ്രേരിതരാക്കുന്നു.

വേരൂന്നാന്‍ എളുപ്പം

ഇന്ത്യന്‍ വംശജര്‍ എന്നും ഇന്ത്യക്കാര്‍ തന്നെയായാണ് തങ്ങളുടെ പ്രവാസജീവിതം നയിക്കുന്നത് എന്ന ഘടകം ഇപ്പോള്‍ സഹായകരമാകുന്നത് അവരുടെ മക്കള്‍ക്കാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരു യൂറോപ്യന്‍ നഗരത്തില്‍ ജനിച്ച് യുവത്വത്തിലേക്ക് കാലൂന്നിയതിനു ശേഷവും ഒരു തരം അന്യതാ ബോധം പേറുന്നുണ്ട് ആ സമൂഹത്തില്‍ ഇന്ത്യന്‍ വംശജരായ കുട്ടികള്‍. വീടുകളില്‍ നിന്നു തന്നെ ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നു അവര്‍ ഇന്ത്യന്‍ സംസ്‌കാരവും രീതികളും.അതു കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള മടക്കം അവര്‍ക്ക് വീട്ടിലേക്കുള്ള തിരിച്ചു പോക്ക് പോലെയൊന്നാകുന്നു. അവിടെ അവര്‍ക്ക് പുതിയ ഭാഷയോ ഭക്ഷണമോ നേരിടേണ്ടി വരുന്നില്ല. കൂടാതെ തങ്ങള്‍ വളര്‍ന്ന സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ച ശക്തി അവരെ ഇന്ത്യയില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ സഹായിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയില്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്ന പാശ്ചാത്യരീതികള്‍ ഇവരെ ഇക്കാര്യത്തില്‍ നന്നായി സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

ഇവരെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കും ?

പുതിയ ജീവിതം തേടി മാത്യരാജ്യത്തിലെത്തുന്ന ഇവരുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കൊത്ത് നീങ്ങാന്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഭരണാധികാരികള്‍ ഒട്ടേറെ മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടതുണ്ട് എന്ന് ഈ രംഗത്തെ നിരീക്ഷകര്‍ കരുതുന്നു.പുതിയ പ്രവാസിനയങ്ങള്‍ ഇനിയും നമ്മള്‍ കൈക്കൊള്ളേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ കൂടുതല്‍ മുതല്‍ മുടക്കും ആ രംഗത്ത് ലിബറലൈസേഷന്‍ നടപ്പിലാക്കലും ഇന്ത്യന്‍ വംശജരായ വിദ്യാര്‍ഥികളെ പഠനത്തിനായി ഇവിടേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ സഹായിക്കും. ലോകനിലവാരത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കല്‍ ഈ കാര്യത്തില്‍ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.ഈ രംഗത്തെ ചൈനയുടെ മാത്യക ഇന്ത്യയ്ക്കും സ്വീകരിക്കാവുന്നതാണെന്ന് വിദഗ്ധര്‍ കരുതുന്നു. യു.എന്‍ .ഡി.പി റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രകാരം 2000 ല്‍ മാത്രം ‘മഷ്തിഷ്‌കച്ചോര്‍ച്ച’ മൂലം ഇന്ത്യയുടെ നഷ്ടം 200 കോടി അമേരിക്കന്‍ ഡോളര്‍ ആണെന്നിരിക്കെ പ്രവാസികളെ ആകര്‍ഷിയ്ക്കാനുള്ള നയങ്ങള്‍ കൂടുതലായി വരേണ്ട കാലം ഇപ്പോഴെ അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്.

1
അതിരാവിലെ ഉണര്‍ന്ന ഞാന്‍ പ്രത്യാശയോടെ ജനല്‍ തുറന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.മൂപ്പരുടെ വരവ് കാണാനുണ്ടോ..?തലേന്നത്തേതിനേക്കാള്‍ പ്രകാശമാനമായി ചിരി പൊഴിക്കുന്ന മാനം.നീലവാനം.മൂപ്പരു പോയിട്ട് മൂപ്പരുടെ ബീടര് പോലും വരുന്ന ഭാവമില്ല.യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ലാതെ കതക് തുറന്ന് മുറ്റത്തെ തെങ്ങിന്‍റെ മേലേക്ക് നോക്കി.ഇളനീര്‍ക്കുലകള്‍ കാണുന്നത് കണ്ണിനും മനസ്സിനും സുഖമാണെന്ന സ്വയം വിശ്വാസത്തിലാണ് നോട്ടം.അതിനപ്പുറം കാണുന്നത് നീലാകാശം.സുഖദമായ നീലിമ.അതീവ തീക്ഷ്ണമായ പ്രകാശം തിങ്ങിയ പുലരി.
ജൂണ്‍ നാല് തന്നെയല്ലേ..?ഞാനാലോചിച്ചു.സ്കൂള്‍ തുറക്കുന്ന ദിവസം കടലും കാറ്റും കാലാവസ്ഥയുമുണ്ടെങ്കില്‍ മഴ ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്.എന്നാല്‍ യാതൊരു ലക്ഷണവുമില്ല.

ഇന്നലത്തെ ദിവസത്തിന്‍റെ ആരംഭം അങ്ങനെയായിരുന്നു.
അതായത്,തലേന്ന് പിണങ്ങിക്കിടന്ന ഭാര്യയെ മൂഡ് മാറാതെ കാലത്ത് കണ്ടതുപോലുള്ള അവസ്ഥ!
2
പത്ത്മണിക്ക് ആകാശത്ത് കണ്ട മേഘം വല്ലാതെ കലങ്ങിയിരുന്നു.കാര്‍മേഘമല്ലായിരുന്നു അത്.ഒരമ്മ മേഘം.കാലത്തെഴുതിയ കണ്‍മഷി ശ്രദ്ധയില്ലാതെ എപ്പോഴോ തുടച്ചതിനാല്‍ പടര്‍ന്നു പരന്ന കണ്‍തടങ്ങള്‍ .യുവതിയായ മേഘമാണ്.അധികം വിസ്താരമില്ല ഒന്നിനും.വല്ലാതെ എടുത്തുപിടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടുതാനും.
ഞാന്‍ അടുത്തുകൂടി ചോദിച്ചു.
എന്തേ..?
മേഘം വിതുന്പി.പതിയെ പറഞ്ഞു.
കണ്‍മണിയെ പിരിയാന്‍ വയ്യ…
എനിക്കും സങ്കടം വന്നു.ഒരമ്മയാണത്.ആദ്യദിവസം സ്കൂളില്‍ വന്നതാണ്.ജനലിനപ്പുറമിരിപ്പുണ്ട് കണ്‍മണി.കണ്ണുകള്‍ രണ്ടും തുളുന്പി മേഘങ്ങളായ കുഞ്ഞുമല്‍ഹാര്‍ തന്നെ.
ഞാന്‍ പിന്തിരിഞ്ഞു.
അമ്മമേഘം പതിയെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകണം.
അമ്മേടെ വാവക്കുട്ടന്‍ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ഇരുന്നോളണം കേട്ടോ.വൈകിട്ട് വരുന്പോള്‍ വാ നിറച്ചും വയറു നിറച്ചും അമ്മിഞ്ഞ തരാം.
3
വേനലവധി വാസ്തവത്തില്‍ എത്ര ദിവസങ്ങളാണ്.?
ഒരു മയില്‍ത്തൂവല്‍ അഴകൊത്ത സപ്തവര്‍ണ്ണപ്പീലിയായി മുകില്‍ നിറയ്ക്കാനെടുക്കുന്ന കാലമാണോ.?
ആയിരിക്കാം.
4
അറുപതു ദിവസവും കണ്ടുകണ്ടിരുന്ന കാമുകി പ്രിയനോട് പരിഭവിച്ചു.
എത്ര പ്രസവിച്ചിട്ടും എത്ര മുലയൂട്ടിയിട്ടും പിന്നെയും നീയെന്നെ കന്യകയാക്കി.
ഇപ്പോഴെന്‍റെ കന്യാമുലകള്‍ പിടയ്ക്കുന്നു.
നിന്‍റെ ചോരിവായ്ച്ചുവപ്പിനായി.
പോയിവരാം ഞാന്‍ വൈകുന്നേരം.
കുഞ്ഞുണ്ണിയെപ്പോല്‍ അവികൃതിയായിരിക്കുക.
അമ്മയായി നിറയാം നിറയ്ക്കാം പൈംപാല്‍ .
കാമുകന്‍ പറഞ്ഞു.
മേഘങ്ങള്‍ ..മേഘമാലകള്‍ …മേഘജ്യോതിസ്സുകള്‍ ..
അകലെയകലെ നീയുണ്ടെന്ന വിചാരം മാത്രം മതി മഴ വരുമെന്ന വിചാരത്തെ പെയ്യിക്കാന്‍ .
5
ഇന്ന് മഴ പെയ്തില്ല ഇവിടെയെങ്ങും.പകല്‍ നല്ല തെളിച്ചമായിരുന്നു.വടക്കേയിന്ത്യയിലെ ആകാശം പോലെ അഗാധനീലയും.എവിടെയും വെള്ളിമേഘങ്ങള്‍ .കനത്തുരുണ്ട് മെത്ത പൊട്ടിച്ചു ചിതറിയ പഞ്ഞിത്തുണ്ടുകളെപ്പോലെ മാനത്തെങ്ങും വെണ്‍മേഘങ്ങള്‍ .കരുത്തുറ്റ മേഘങ്ങള്‍ .
തൂതപ്പുഴ കണ്ടു.പുഴയില്‍ കുളിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളും അരികത്തായി കുളിക്കുകയും പന്തു കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആണുങ്ങളും.എന്തൊരു സ്വച്ഛന്ദമായ ഗ്രാമജീവിതം.
മല്ലീശ്വരന്‍ മുടിക്കുമേലെ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ .
കൈതയും പാഴിലകളും മറ ചൂടിയ തോടുകള്‍ .കരിയിലകള്‍ അടിച്ചുവാരി കത്തിക്കുന്ന ഗ്രമീണവഴികള്‍ ..
മേഘങ്ങള്‍ കാരിരുന്പാണ്.കറുത്തിട്ടാണ്.കമാന്നൊരക്ഷരം മിണ്ടാതെയാണ്.എങ്കിലും,മഴ പെയ്തേക്കും.രാത്രിയില്‍ !
6
നാളെ പുലരു്പോള്‍ ഝടുതിയില്‍ ഉണര്‍ന്നു നോക്കും.
വന്നുകിടക്കണം sms ആയിട്ടെങ്കിലും രണ്ട് തുള്ളി മഴ!

Prosecutors Saturday identified the woman, who allegedly shoved India-born Sunando Sen of Queens, in front of a subway train Thursday as Erika Menendez of Bronx.

“(She) said in sum and substance ‘I pushed a Muslim off the train tracks because I hate Hindus and Muslims ever since 2001 when they put down the twin towers I’ve been beating them up,’” Queens District Attorney Richard A. Brown said in a statement.

Witnesses cited by CNN said a woman paced the platform and talked to herself Thursday evening shortly before pushing Sen as the 11-car train entered the station.

The body of 46-year-old Sen, a graphic designer for posters who ran a small copying business called New Amsterdam Copies on the Upper West Side, was pinned under the second car after it came to a stop.

The woman made “statements implicating herself in the death ofSunando Sen,” Paul Browne, the New York Police Department’s chief spokesman, said earlier. Security video showed a person running from the scene.

Menendez was identified Saturday afternoon in a lineup, Browne said. She was recognized earlier in the day on a street in Brooklyn by a passer-by who called 911, the police spokesman said. The caller said she resembled the woman in the video.

“The defendant is accused of committing what is every subway commuter’s worst nightmare-being suddenly and senselessly pushed into the path of an oncoming train,” said Brown, the district attorney.

“The victim was allegedly shoved from behind and had no chance to defend himself. Beyond that, the hateful remarks allegedly made by the defendant and which precipitated the defendant’s actions can never be tolerated by a civilized society.”

Menendez is expected to be arraigned by Sunday morning. If convicted, she faces a maximum penalty of life in prison. By charging her with murder as a hate crime, the possible minimum sentence she faced would be extended to 20 years from 15 years, according to prosecutors.

Ar Suman, a Muslim, and one of three roommates who shared a small first-floor apartment with Sen in Elmhurst, told the New York Times that he and Sen often discussed religion.

Though they were of different faiths, Suman said, he admired the respect that Sen showed for those who saw the world differently than he did. Suman said he once asked Sen why he was not more active in his faith and it resulted in a long philosophical discussion.

“He was so gentle,” Suman was quoted as saying. “He said in this world a lot of people are dying, killing over religious things.”

Reacting to the suspect woman’s statement, the New York chapter of the Council on American-Islamic Relations repeated its call for America’s political and religious leaders to speak out forcefully against growing anti-Muslim hate in American society.

“We again urge our nation’s leaders to speak out forcefully against the rising level of anti-Muslim hate in American society that is being fueled and exploited by a vocal minority of Islamophobes,” said CAIR-NY Executive Director Muneer Awad.

ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാനിയമത്തിൽ വധശിക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ ജീവപരന്ത്യം ആണല്ലോ ? എന്നുവെച്ചാൽ 14 കൊല്ലം തടവ്. പ്രധാന കുറ്റത്തോടൊപ്പം (അത് മോഷണം, റേപ്പ്, എന്നിങ്ങനെ എന്തുമാകട്ടെ) വധശ്രമം, കൂട്ടം ചേർന്ന് ആക്രമിക്കൽ, തെളിവ് നശിപ്പിക്കൽ എന്നിങ്ങനെ പല പല കുറ്റങ്ങളും ചെയ്തതായി തെളിഞ്ഞാൽ ഇപ്പറഞ്ഞതിനെല്ലാം തടവ് വിധിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്നിട്ട് അവസാനം ഇതെല്ലാം കൂടെ ഒരുമിച്ച് അനുഭവിച്ചാൽ മതി എന്നൊരു ഔദാര്യമുണ്ട്. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ കൊലക്കയറിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽപ്പിന്നെ 14 കൊല്ലത്തിലധികം ജയിലിൽ കിടക്കേണ്ടി വരില്ല. അതിനിടയ്ക്ക്, ജയിലിലെ നല്ല നടപ്പ് പ്രമാണിച്ച് ശിക്ഷ ഇളവുകൾ, പരോളുകൾ, രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിക്കാരുടെ ആളാണെന്ന ഇളവുകൾ, എന്നിങ്ങനെയുള്ള സൌജന്യങ്ങളും കൂടെ ആകുമ്പോൾ ആരും തന്നെ 14 കൊല്ലം ജയിൽവാസം അനുഭവിക്കുന്നതേയില്ല. ഇതുതന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. എത്ര വലിയ തെറ്റ് ചെയ്താലും ഇത്രയ്ക്കല്ലേ ശിക്ഷയുള്ളൂ എന്നൊരു വിചാരം കുറ്റവാസനയുള്ള എതൊരാളുടേയും ഉള്ളിലില്ലെന്ന് ആരുകണ്ടു ?! ശിക്ഷാനടപടികളിലുള്ള ഔദാര്യങ്ങളും ഇളവുകളുമാണ് ക്രിമിനലുകളുടെ വിളയാട്ടത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണം. കുറേ കാശ് കൂടെ ഉള്ളവനായാൽ പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട. ഒന്നുകിൽ ജയിൽ അവൻ ഫൈഫ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലാക്കി മാറ്റും, അല്ലെങ്കിൽ ജയിലിനകത്ത് അവൻ കിടന്നെന്ന് തന്നെ വരില്ല.

ആദ്യമായിട്ട് ജീവപരന്ത്യം തടവ് എന്നത്, ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് 24 കൊല്ലമെങ്കിലും ആക്കി മാറ്റണം. പിന്നെ, തെളിവ് നശിപ്പിക്കൽ, കൂട്ടം ചേർന്ന് ആക്രമിക്കൽ, മോഷണം, കൊലപാതകശ്രമം, റേപ്പ്, ഗൂഢാലോചന, പൊതുമുതൽ നശിപ്പിക്കൽ, എന്നിങ്ങനെ ചെയ്ത മറ്റ് കുറ്റങ്ങൾക്കൊക്കെ 10 കൊല്ലം വീതം വേറെയും ശിക്ഷ കൊടുക്കണം. എന്നിട്ട് ഇതൊക്കെയും വേറെ വേറെ അനുഭവിക്കാനും വിധിക്കണം. എന്നുവെച്ചാൽ, റിഡക്ഷൻ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കിട്ടിയാൽപ്പോലും, (അതും കൊടുക്കാൻ പാടില്ലാത്തതാണ്) മിനിമം 40 കൊല്ലമെങ്കിലും അകത്ത് കിടക്കാനുള്ള വകുപ്പ് ശിക്ഷാനടപടികളിൽ ഉണ്ടായേ തീരൂ. വിധി അഞ്ചും പത്തും കൊല്ലം കഴിഞ്ഞിട്ട് വന്നാൽ പോര. അതിർത്തിത്തർക്കവും പെറ്റിക്കേസുകളുമൊക്കെ 15 കൊല്ലമെടുത്ത് തീർപ്പാക്കിക്കോളൂ. പക്ഷെ ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടിയത് ഒരു മാസത്തിനകം വിധിയുണ്ടാകണം, പ്രത്യേകിച്ചും പ്രതികൾ കുറ്റസമ്മതം നടത്തിയ കേസുകളിൽ.

ഇങ്ങനൊക്കെ ആയാൽ, തന്തയില്ലാത്തരങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ്, ഏത് കൊടികെട്ടിയ ക്രിമിനൽ മനസ്സുള്ളവനും ഒന്നൂടെ ആലോചിക്കും. കുറേയധികം ജയിലുകൾ വേണ്ടിവന്നേക്കാം. അതിനെന്താ ? പുറം ലോകത്തേക്കുള്ള ചപ്പാത്തിയും സബ്ജിയും അടക്കം സകല സാധനങ്ങളും ചുരുങ്ങിയ ചിലവിൽ ഉണ്ടാക്കാൻ ആളായില്ലേ ? വേറെ എന്തൊക്കെ ജോലികൾ പുറത്തുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ചെയ്യിക്കാമോ അതൊക്കെയും ചെയ്യിക്കാമല്ലോ.

അല്ലെങ്കിൽ ഒരോരോ കേസുകൾ വരുമ്പോൾ, എങ്ങുമെത്താത്ത കുറേ പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിപ്പോകും ജീവിതം ഇല്ലാതായിപ്പോയവന്റെ നിലവിളികൾ. ]]> http://www.jaalakam.com/?feed=rss2&p=1333 0 http://www.jaalakam.com/?p=1300 http://www.jaalakam.com/?p=1300#comments Sun, 30 Dec 2012 02:28:44 +0000 Admin http://www.jaalakam.com/?p=1300 [ജയരാജ്]

കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളില്‍ റിപ്പോര്‍ട് ചെയ്യപ്പെടുന്ന ബലാത്സംഗ കേസുകളുടെ എണ്ണം പെരുകുകയാണ്,  പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു വേലിയേറ്റമായി ഇതിനെ കാണാന്‍ സാധിക്കില്ല. കാലാകാലങ്ങളായി ഇതുപോലെയുള്ള, ഒരു പക്ഷെ ഇതിലും ഭീകരങ്ങളായ ആക്രമണങ്ങള്‍ നേരിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവരാണു ഭാരതീയ സ്ത്രീ സമൂഹമെന്നുള്ളതു നിസ്തര്‍ക്കമായ കാര്യമാണ്. തെളിയിക്കപ്പേടാത്തതും, തെളിഞ്ഞിട്ടും, അധികാരത്തിന്റെയും, പണത്തിന്റെയും മറവില്‍ പ്രതികള്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടാത്തതുമായ എത്രയോ കേസുകള്‍?. പത്രങ്ങളും, മാധ്യമങ്ങളും ഇന്നത്തോളം പ്രചാരമില്ലാതിരുന്ന കാലത്തു നടന്ന പീഡനങ്ങളൊക്കെയും ആരുടെയും ശ്രെദ്ധയില്പെടാതെയും, പ്രതിഷേധത്തിനിട കിട്ടാതെയും കാല യവനികക്കുള്ളില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കാം.  കാശ്മീർ, മണിപ്പൂർ പോലുള്ള അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിലും, പിന്നോക്ക ആദിവാസിമേഖലകളിലുമൊക്കെ ഇന്നും സ്ത്രീകളും, കുട്ടികളും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന കൊടിയ യാതനകളും, മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങളും  മാധ്യമങ്ങൾക്കു ഇന്നൊരു വാർത്തയേ അല്ലാതായിരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുകിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള പ്രത്യേക നിയമമായ AFSPA (Armed Forces (Special Powers) Act, 1958) പിന്‍വലിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് കഴിഞ്ഞ 16 വർഷമായി  ഇറോം ഷർമിള മണിപ്പൂരില്‍ നടത്തിവരുന്ന നിരാഹാരസമരവും ഇതിനോട് ചേർത്തു വായിക്കേണ്ട ഒരു സംഗതിയാണ്. സ്ത്രീ സുരക്ഷിതത്ത്വത്തിനും, മനുഷ്യാവകാശ സംരക്ഷണത്തിനും ഭീഷണിയായി നില കൊള്ളുന്ന ഇതു പോലെയുള്ള നിയമങ്ങള്ക്കെതിരെ, വര്‍ഷങ്ങളോളം ജലപാനം നടത്താതെ ശക്തമായി പ്രതിഷേധിക്കുന്ന ഈ ധീര വനിതയ്ക്ക് നാം അര്‍ഹമായ പരിഗണന കൊടുത്തിട്ടുണ്ടൊ എന്നുള്ളതു ഒരു പക്ഷെ സ്ത്രീ സുഹ്രുത്തുക്കളെങ്കിലും ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതു പോലെ തന്നെ, രാജസ്ഥാനില്‍ ശൈശവ വിവാഹത്തിരെ ബോധവല്കരണം നടത്തിയതിന്റെ പേരിൽ ഗ്രാമസേവികയായിരുന്ന ബന്വാരി ദേവിയെ ബലാൽസംഗം ചെയ്തവർ ഇന്നും സമൂഹത്തിൽ മാന്യന്മാരായി വിലസുകയല്ലേ?. പ്രതികളെല്ലാം ഉയർന്ന ജാതിക്കാരായതിനാൽ അവർ ബന്വാരി ദേവിയെ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല, അതിനാൽ ബലാൽസംഗം നടന്നിട്ടില്ല എന്നായിരുന്നത്രെ കോടതിയുടെ കണ്ടെത്തല്‍!!!! ഇതിനെതിരെയുള്ള അപ്പീൽ വിധി കാത്തു കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടു 20 വർഷം കഴിയുന്നു!! ഇതു പോലെ അറിയപ്പെട്ടും അറിയപ്പെടാതെയും എത്രയോ സഹോദരിമാർ നമുക്കിടയിൽ നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു കഴിയുന്നു. കേരളത്തിലെ ആദിവാസി ഊരുകളിൽ കൂടി വരുന്ന അവിവാഹിതകളായ അമ്മമാരുടെ എണ്ണം കാണിക്കുന്നതും മറ്റൊന്നല്ല.

സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ലൈംഗിക പീഡനങ്ങൾക്കൊരറുതി വരുത്തണം എന്നുള്ള കാര്യത്തിൽ രണ്ടഭിപ്രായമില്ല. അതു പക്ഷെ  സമൂഹത്തിന്റെ ഉപരിവർഗ്ഗത്തിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങരുതെന്നു മാത്രം. ദില്ലി മെട്രോ സിറ്റിയിൽ, ഒരു മെഡിക്കൽ വിദ്യാർഥിനിക്കു നേരിട്ട ക്രൂരതക്കെതിരേ തോന്നിയ അതേ രോഷവും, പ്രതിഷേധവും, അട്ടപ്പാടിയിലെ ഒരു ആദിവാസി ബാലികക്കു നേരിട്ടാലും, പ്രകടിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറാവണം. എങ്കില്‍ മാത്രമേ പുരുഷ കേന്ദ്രീക്രുത സമൂഹത്തില്‍ നിന്നുള്ള വിവേചനങ്ങളില്‍ നിന്നും, അതിക്രമങ്ങളില്‍ നിന്നും, ജാതി മത വ്യത്യാസങ്ങള്‍കതീതമായി സ്ത്രീ എന്ന നിലക്കുള്ള അതിജീവനവും, അതിലൂടെയുള്ള സാമൂഹിക തുല്യതയും സാധ്യമാകുകയുള്ളു.

ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങൾക്കൊക്കെ ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ലേബലിൽ ഒതുങ്ങി ആയുസെത്താതെ ഒടുങ്ങാനായിരുന്നു വിധി.. പുതു തലമുറയുടെ പ്രതിഷേധങ്ങളും, സമര രീതികളുമൊക്കെ ഇതിനൊരപവാദമായിരിക്കട്ടെ എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ദില്ലിയില്‍ തുടങ്ങിയ ജനകീയ പ്രതിഷേധം കേവലം ഒരു കേസിലോ, ഒരു വിധിയിലോ ഒതുങ്ങാതെ, രാഷ്ട്രീയ, പ്രാദേശിക, ജാതി, മത വ്യത്യാസങ്ങള്‍കതീതമായി സമൂഹത്തിലെ നാനാ തുറയിലുമുള്ള  പീഡിത സ്ത്രീ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിഷേധ സ്വരമായി മാറട്ടെ!!!!.

 
]]> http://www.jaalakam.com/?feed=rss2&p=1300 0 http://www.jaalakam.com/?p=1291 http://www.jaalakam.com/?p=1291#comments Sun, 30 Dec 2012 01:28:44 +0000 Admin http://www.jaalakam.com/?p=1291 പുസ്തകം : ‍തത്സമയം
രചയിതാവ് : കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്‍
പ്രസാധകര്‍ : മാതൃഭൂമി ബുക്‌സ്‌, കോഴിക്കോട്‌
അവലോകനം : കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍ വാണിമേല്‍

എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ സുപരിചിതനാണ്‌ കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്‍. എന്നാല്‍ ഈ പരിചിതത്വത്തെ ഭേദിക്കുന്ന അസാധാരണമായ പല സവിശേഷതകളും കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്റെ ‘തത്സമയം’ എന്ന പുസ്‌തകത്തിലുണ്ട്‌. സ്ഥാപനവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞ കാപട്യങ്ങളെ ഈ ലേഖനങ്ങള്‍ ചോദ്യംചെയ്യുന്നു. വിട്ടുവീഴ്‌ചയില്ലാത്ത കാഴ്‌ചപ്പാടുകളുടെ നിശിതത്വവും ശിക്ഷണ തീവ്രതയും ഈ ലേഖനങ്ങളിലുണ്ട്‌. ഓര്‍മ, വിവരണം, വ്യക്തിചിത്രങ്ങള്‍ എന്നിങ്ങനെ തന്നോടുതന്നെയും സമൂഹത്തോടും ഒരാള്‍ നടത്തുന്ന ആത്മസംവാദങ്ങളുടേയും നിരീക്ഷണങ്ങളുടേയും സമാഹാരമാണ്‌ തത്സമയം. (വില : 90 രൂപ)

 

ഭാഷയിലും ഭാവനയിലും കല്‍പ്പറ്റ നടത്തുന്ന ഇടപെടലുകളും പ്രതികരണങ്ങളും അവ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മൗലികതയും എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്‌. മുപ്പതു ലേഖനങ്ങളാണ്‌ പുസ്‌തകത്തിലുള്ളത്‌.എഴുത്തിനെ സംബന്ധിച്ച്‌ തികഞ്ഞ രാഷ്‌ട്രീയ നിലപാട്‌ ഈ പുസ്‌തകത്തിലെ രചനകളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്‌ പിന്നിലുണ്ട്‌. വിമര്‍ശനം ജീവന്റെ കലയാണ്‌. അത്‌ നിഴല്‍ച്ചിത്രമല്ല. മനസ്സ്‌ മനസ്സിനോട്‌ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കണം. ആ ലക്ഷ്യം സാധൂകരിക്കുകയാണ്‌ കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്‍ `തത്സമയ’ത്തില്‍.

പുസ്‌തകത്തിന്റെ ആമുഖത്തില്‍ പറയുന്നു:` നിങ്ങളുടെ യുക്തിയെയല്ല, ഭാവനയെയാണ്‌ ഞാനാശ്രയിക്കുന്നത്‌. അതുകൊണ്ട്‌ കവിതയുടെയോ കഥയുടെയോ ഉടലുകള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഈ രചനകളുടെ ഉടലുകളാവുന്നുണ്ട്‌.’മറ്റൊരിടത്ത്‌ കല്‍പ്പറ്റ എഴുതി: `തത്സമയമേ’ കേരളത്തിലിന്നുള്ളൂ. ഭൂത, വര്‍ത്തമാന, ഭാവി കാലങ്ങളൊക്കെ തത്സമയമായി ചുരുങ്ങി മലയാളിയുടെ കാലം ഒരല്‍ഷൈമേഴ്‌സ്‌ രോഗിയുടെ കാലംപോലൊന്നായി മാറുകയാണോ?’പൂര്‍ണമായും കാഴ്‌ചപ്പുറങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു നാഗരികതയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യസനങ്ങളാണ്‌ കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്റെ ലേഖനങ്ങള്‍. കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന നര്‍മ്മഭാഷയും നിശിത വിമര്‍ശനവും സൂക്ഷ്‌മ നിരീക്ഷണവും ഒത്തിണങ്ങിയ ലേഖനങ്ങളാണിവ.

‘മുതിര്‍ന്നവരുടെ കലഹം മുഴുവനായി തീരലില്ല, ഏതോ ചിലത്‌ ഉണര്‍ന്നത്‌ വീണ്ടും ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്‌. അടുത്ത സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വീര്യത്തോടെ ഉണരാന്‍. മുതിര്‍ന്നവരുടെ കലഹം കലഹകാരണം ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല’-(കുട്ടികളെക്കണ്ട്‌ പഠിക്കാം)`കവിതയുടെ ജലവിതാനം താഴുമ്പോള്‍’ എന്ന ലേഖനത്തില്‍: `സംഭാഷണഭാഷ കേവലം അറിയിക്കലിന്റേതായി ചുരുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ജലവിതാനം നന്നേ താണ ഭൂമിയിലെ കവിതകളാണ്‌ ഇന്ന്‌ ഏറെ എഴുതപ്പെടുന്നതും. കവിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി കൂടാ. ഭാഷ കവിതയില്‍പ്പോലും ഗദ്യമാവുന്നതില്‍ അവര്‍ മാത്രമല്ല കുറ്റക്കാര്‍. മലയാളഭാഷ മങ്ങുകയാണ്‌.’-എന്നിങ്ങനെ വിഷയത്തിലേക്ക്‌ നേരിട്ട്‌ ഇറങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന എഴുത്തുശീലമാണ്‌ കല്‍പ്പറ്റയുടേത്‌.

‘എന്തിനാണ്‌ എം.ടി. ഡൈ ചെയ്യുന്നത്‌’എന്ന ലേഖനം കടുത്ത വിമര്‍ശനത്തിന്‌ വിധേയമായിട്ടുണ്ട്‌. ലേഖനം ഉന്നയിക്കുന്ന പ്രശ്‌നം വിവാദമല്ല. ഗ്രന്ഥകാരന്‍ എഴുതി: `ഇതൊരു വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യപ്രശ്‌നമല്ലേ എന്ന്‌ നിങ്ങളുടെ പുരികം ഞാന്‍ കാണുന്നു. കേരളത്തില്‍ ഒരു പ്രത്യേക ചരിത്രഘട്ടത്തില്‍ അതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രമുഖനായ എഴുത്തുകാരന്‍പോലും മുടി കറുപ്പിച്ചേ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ എന്നത്‌ ചെറിയൊരു സ്വകാര്യ പ്രശ്‌നമല്ല.’കവിതയിലും നോവലിലുമെന്നപോലെ മറ്റു മേഖലകളിലും കല്‍പ്പറ്റ നാരായണന്റെ സര്‍ഗ്ഗാത്മകവും ചിന്താപരവുമായ വ്യാപാരം ശക്തമായി മുദ്രണം ചെയ്‌ത `തത്സമയം’ ആര്‍ജ്ജവമുള്ള ആഖ്യാനവും തെളിമയാര്‍ന്ന കാഴ്‌ചയുമാണ്‌. അതുതന്നെയാണ്‌ ഈ പുസ്‌തകത്തെ മികച്ച വായനാനുഭവമാക്കി മാറ്റുന്നത്‌.

 

]]>

ഇപ്പോള്‍ ഡല്‍ഹി നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം മാത്രമല്ല, ഹിംസയുടെ തലസ്ഥാനം കൂടിയാണ്.

ഡല്‍ഹിയില്‍ ഞാന്‍ താമസിക്കുന്നത് ഡൊമസ്റ്റിക് വിമാനത്താവളത്തിനരികിലെ ദ്വാരകയിലാണ്. ദ്വാരക സബ്‌സിറ്റി എന്ന പേരിലാണ് ഈ സ്ഥലം അറിയപ്പെടുന്നത്. നോവലെഴുത്തില്‍ ഒരു രീതിയുണ്ട്. ഒരു നോവലിനുള്ളില്‍ മറ്റൊരു നോവല്‍ എഴുതിയുണ്ടാക്കുക. അത്തരം നോവലിനെ പോസ്റ്റ് മോഡേണ്‍ നോവലെന്നു വിളിക്കുന്നു. ഡല്‍ഹി മഹാ നഗരത്തിനുള്ളിലെ മറ്റൊരു നഗരമായ ദ്വാരക സബ്‌സിറ്റി എന്ന പോസ്റ്റ്‌മോഡേണ്‍ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്ന ബസ്സിലാണ് നാടിനെ നടുക്കിയ ആ സംഭവം നടന്നത്. രാത്രി സിനിമ കണ്ടതിനുശേഷം പാര്‍പ്പിടത്തിലേക്ക് പോകാന്‍ സുഹൃത്തുക്കളായ ആണ്‍കുട്ടിയും പെണ്‍കുട്ടിയും ബസ്സില്‍ കയറിയതാണ്. പക്ഷേ, അവര്‍ വീട്ടിലെത്തിയില്ല.ബസ്സിനുള്ളില്‍ ഡ്രൈവറും കണ്ടക്ടറും രണ്ടു ചങ്ങാതിമാരും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. യാത്രക്കാര്‍ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ വൈകിയ വേളയില്‍ അവര്‍ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്, ആ ആണ്‍കുട്ടിയെയും പെണ്‍കുട്ടിയെയും സുരക്ഷിതരായി ദ്വാരകയില്‍ എത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. പകരം അവര്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തി. ചെറുത്തുനിന്ന ആണ്‍കുട്ടിയെ ഇരുമ്പുവടികൊണ്ട് തലയ്ക്കടിച്ച് അബോധാവസ്ഥയിലാക്കി. പെണ്‍കുട്ടിയെ ഉപയോഗം കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം, ആണ്‍കുട്ടിയോടൊപ്പം റോഡിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

പിടിച്ചുപറിയും കൊലയും മാനഭംഗപ്പെടുത്തലും ഡല്‍ഹിക്കാര്‍ക്ക് ഒരു പുതിയ വാര്‍ത്തയല്ല. പക്ഷേ, ബസ് ജീവനക്കാര്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ പീഡിപ്പിച്ച രീതിയാണ് നമ്മളില്‍ നടുക്കമുണ്ടാക്കുന്നത്. കാമമടക്കിയശേഷം പെണ്‍കുട്ടിയുടെ വേദനയും കണ്ണീരും നിറഞ്ഞ നിലവിളികള്‍ക്ക് ചെവികൊടുക്കാതെ കൈയില്‍ കിട്ടിയ എന്തൊക്കെയോ അവര്‍ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കുത്തിക്കയറ്റുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഇരുപത്തിമൂന്ന് വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ നാഭിയും വയറും അവര്‍ പിച്ചിച്ചീന്തി. ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ ‘പൈശാചികം’ എന്ന വാക്കുപോലും അപര്യാപ്തമാണ്. പിശാചുക്കള്‍ പോലും ചെയ്യാന്‍ മടിക്കുന്ന ക്രൂരതയാണത്.മുപ്പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ‘ദല്‍ഹി 1981′ എന്ന ഒരു കഥ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. കൈയില്‍ കുഞ്ഞുമായി ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പം നടന്നുവരുന്ന മഞ്ഞസാരി ചുറ്റിയ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരിയെ ഭര്‍ത്താവിനെ കല്ലുകൊണ്ട് തലയ്ക്കടിച്ചുവീഴ്ത്തി രണ്ട് ഗുണ്ടകള്‍ മാനഭംഗപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു എടുപ്പിന്റെ മുകളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ചിലര്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ട് രസിക്കുന്നു. അതാണ് ആ കഥയുടെ പ്രമേയം. ഈ വര്‍ഷത്തെ മാതൃഭൂമി സാഹിത്യപുരസ്‌കാരം ലഭിച്ച ഡോ. എം. ലീലാവതിയാണ് ഒരു ലേഖനത്തിലൂടെ ആ കഥ വായനക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുത്തിയത്. അതിനുശേഷം മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്നെപ്പോലെ പലരും ഡല്‍ഹിയുടെ ക്രൂരമുഖത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതി, പ്രസംഗിച്ചു. പക്ഷേ, ഡല്‍ഹി മാറിയില്ല. അതിന്റെ ക്രൂരത വര്‍ധിച്ചിട്ടേയുള്ളൂവെന്ന് ദ്വാരക ബസ്സിലെ സംഭവം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഇതുപോലെ നടുക്കുന്ന ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായിട്ടും ഡല്‍ഹിയിലെ ഭരണാധികാരികള്‍ പ്രതികരിച്ചില്ല. രണ്ടുദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ പ്രതിഷേധവുമായി ഇന്ത്യാഗേറ്റിലിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് അവര്‍ മിണ്ടാന്‍ തുടങ്ങിയത്. അതുവരെ അവര്‍ കാഴ്ചക്കാരായി നിന്നു. ‘ദല്‍ഹി 1981′ലെ കാഴ്ചക്കാരെപ്പോലെ.

അരനൂറ്റാണ്ടിന് മുമ്പ് ഞാന്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഡല്‍ഹി സ്വന്തം വീടുപോലെ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അര്‍ധരാത്രി പോലും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മലയാളം സിനിമ കാണുക എന്നത് അപൂര്‍വമായി കൈവരുന്ന ആഹ്ലാദമായിരുന്നു. റേസ്‌കോഴ്‌സ് സൈനിക ക്യാമ്പില്‍ സൈനികര്‍ക്ക് കാണാന്‍വേണ്ടി ഒരു കൊച്ചു സിനിമാ ടാക്കീസുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെപ്പോയി മലയാളം സിനിമ സെക്കന്‍ഡ്‌ഷോ കണ്ട് പാതിരാവില്‍ ലോധി കോളനിയില്‍ താമസിക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ മലയാളി കുടുംബങ്ങള്‍ വെളിച്ചമില്ലാത്ത റോഡുകളിലൂടെ രണ്ട് കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം നടന്ന് നിര്‍ഭയം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമായിരുന്നു. മെയ് മാസത്തിലെ കൊടുംചൂടില്‍ മുറ്റത്തോ ഗേറ്റിനു പുറത്ത് നിരത്തുവക്കിലോ കയറ്റുകട്ടില്‍ എടുത്തിട്ട് സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും കാറ്റേറ്റ് കിടന്നുറങ്ങുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും വീട് പൂട്ടാതെ വാതില്‍ വെറുതെ ചാരിവെച്ചാണ് ഞങ്ങള്‍ പുറത്ത് കിടന്നുറങ്ങിയത്. അത്തരം കാഴ്ചകള്‍ അന്ന് മലയാളികള്‍ ധാരാളമായി താമസിക്കുന്ന ലജ്പത് നഗര്‍ പോലുള്ള ഇടങ്ങളില്‍ സാധാരണമായിരുന്നു. അന്ന് അങ്ങനെ റോഡുവക്കില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്ന സ്ത്രീകളെ ആരും തൊടാന്‍പോലും തുനിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവരുടെ കഴുത്തിലെയും കൈകകളിലെയും ആഭരണങ്ങള്‍ തട്ടിപ്പറിക്കാന്‍ പോലും ആരും വരില്ലായിരുന്നു. അന്ന് ഡല്‍ഹി ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തം വീടായിരുന്നു.

പിന്നീട് എങ്ങനെയാണ് ഡല്‍ഹി ഇങ്ങനെ പൈശാചികമായി മാറിയത്? ഈ മാറ്റം പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം സംഭവിച്ചതല്ല. നിര്‍വികാരതയാണ് ഡല്‍ഹി നിവാസികളുടെ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളില്‍ ഒന്ന്. കണ്‍മുമ്പില്‍ വെച്ച് എന്തുസംഭവിച്ചാലും ഒന്നും കാണാത്തതുപോലെ ‘ഛലോ യാര്‍’ എന്നുപറഞ്ഞ് അവര്‍ നടന്നുപോകും. സ്വന്തം കാര്യത്തിനല്ലാതെ സഹജീവികള്‍ക്കുവേണ്ടി പ്രതികരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കറിയില്ല. ഒരു സംഭവം ഓര്‍മ വരുന്നു. ഒരു ശീതകാലത്ത് രാവിലെ ഓള്‍ ഇന്ത്യാ മെഡിക്കല്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റിയൂട്ടിന്റെ മുമ്പിലൂടെ ഞാന്‍ ഹൗസ് ഖാസിലെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നുപോവുകയായിരുന്നു. അതിന്റെ മുമ്പില്‍ത്തന്നെയാണ് കൂട്ടമാനഭംഗത്തിനിരയായി ജീവനുവേണ്ടി പൊരുതിയ പെണ്‍കുട്ടി കിടന്ന സഫ്ദര്‍ജങ് ആസ്പത്രിയും. സദാ തിരക്കുള്ള റോഡാണ് ഇത്. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കാലില്‍ എന്തോ തട്ടി. ഒരു മൃതദേഹമായിരുന്നു അത്. വേഷം കൊണ്ട് അയാളൊരു ഗ്രാമീണനാണെന്നു തോന്നി. ഡല്‍ഹിക്കരികിലുള്ള ഏതോ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന് ചികിത്സയ്ക്കായി വന്ന രോഗിയായിരിക്കണം അത്. മരിച്ച് വിറങ്ങലിച്ചുകിടക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ അതിലേ കടന്നുപോകുന്ന ആരും ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല. കാലുകുത്താന്‍ ഇടമില്ലാത്ത ബസ്സില്‍ നിന്ന് കഠാരി കാണിച്ച് കവര്‍ച്ച നടത്തി പിടിച്ചുപറിക്കാര്‍ ഇറങ്ങിപ്പോകും. ആരും മിണ്ടില്ല. ഫാഷന് പേരുകേട്ട സൗത്ത് എക്‌സറ്റന്‍ഷനില്‍ പട്ടാപ്പകല്‍ ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളെ ഓടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിച്ച ബിയര്‍ കുപ്പികൊണ്ട് വയറ്റില്‍ കുത്തി ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നതിനും ഞാനൊരിക്കല്‍ സാക്ഷിയായിരുന്നു. ആരും അത് കണ്ടതായി നടിച്ചില്ല.

അതിമനോഹരമായ നഗരമാണ് ന്യൂഡല്‍ഹി. ആദ്യമായി ഡല്‍ഹിയില്‍ വണ്ടിയിറങ്ങി നഗരക്കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഉറൂബിന്റെ ഒരു നോവലിന്റെ ശീര്‍ഷകമാണ് ഓര്‍മ വന്നത്. ‘സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും’ ഡല്‍ഹിയിലെ ആണും പെണ്ണും ഒരുപോലെ സൗന്ദര്യമുള്ളവരാണ്. പക്ഷേ, ഈ മനോഹാരിതയുടെ മറയില്‍ ചളിയും മലവും മണക്കുന്ന ചേരികളുണ്ട്. രക്തച്ചാലുകളുണ്ട്. ‘ദല്‍ഹി ഗാഥകള്‍’ എന്ന നോവലില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ആ കാഴ്ചകള്‍ കാണാം. ഇന്ന് നമ്മുടെ കേരളത്തിലും കളവും പിടിച്ചുപറിയുമുണ്ട്. മുകളിലെ ഓടിളക്കിയോ മറ്റോ വീട്ടിനുള്ളില്‍ കയറി ഒച്ചവെക്കാതെ കളവുമുതലുമായി സ്ഥലം വിടുകയാണ് നമ്മുടെ കള്ളന്മാര്‍ ചെയ്യുക. എന്നാല്‍, ഡല്‍ഹിയിലെ കള്ളന്മാര്‍ പ്രായമായി അവശരായിക്കിടക്കുന്ന വൃദ്ധരുടെയും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയുമെല്ലാം തല ഇരുമ്പുവടികൊണ്ട് അടിച്ചുതകര്‍ത്ത ശേഷമാണ് കളവുനടത്തുന്നത്.

1982ല്‍ നടന്ന ഏഷ്യന്‍ ഗെയിംസിന്റെ അവസരത്തില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഡല്‍ഹി നഗരത്തെ മോടിപിടിപ്പിച്ചു. 2010ല്‍ നടന്ന കോമണ്‍വെല്‍ത്ത് ഗെയിംസിന്റെ കാലത്ത് ദശകോടികള്‍ ചെലവഴിച്ച് നഗരത്തെ വീണ്ടും മോടിപിടിച്ചിച്ചു. ഇന്ന് വിശാലമായ റോഡ് ശൃംഖലകളും മെട്രോ ട്രെയിനുകളും പൂന്തോപ്പുകളുമുള്ള ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നഗരങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ഡല്‍ഹി. പക്ഷേ, നഗരത്തിന്റെ ഉടലിനുമാത്രമേ ഈ ലാവണ്യം കൈവന്നിട്ടുള്ളൂ. ഉള്ളില്‍ രക്തദാഹവും കാമവും മൂത്തുവരികയാണ്. സുന്ദരികളും സുന്ദരന്മാരും തോളുരുമ്മി നടക്കുന്ന രാജവീഥികളിലും ആധുനിക ഷോപ്പിങ് മാളുകളിലും പൂന്തോപ്പുകളിലുമെല്ലാം പിടിച്ചുപറിക്കാരും കാമവെറിക്കാരും പതിയിരിപ്പുണ്ട്. ഡല്‍ഹിയില്‍ ഒരിടത്തും ആരും പകല്‍ പോലും സുരക്ഷിതരല്ല. രാത്രി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങളറിയില്ല എപ്പോഴാണ് ഇരുമ്പുവടിവന്ന് നിങ്ങളുടെ തല തകര്‍ക്കുക എന്ന്. കോളേജുകളിലും സ്‌കൂളുകളിലും പോകുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എപ്പോഴാണ് കൂട്ട മാനഭംഗത്തിന് ഇരയാകുക എന്ന് അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്കറിയില്ല. ബലാത്സംഗവും കൊലപാതകവും ഇവിടെ നിത്യസംഭവമാണ്. സ്ത്രീധനം ഇത്തിരി കുറഞ്ഞുപോയതിന്റെ പേരില്‍ നവവധുവിനെ വരന്റെ അച്ഛനമ്മമാര്‍തലയില്‍ മണ്ണെണ്ണയൊഴിച്ച് ചുട്ടുകൊല്ലുന്നതും പതിവുസംഭവം. ഇപ്പോള്‍ പത്രങ്ങള്‍ക്കും ചാനലുകള്‍ക്കും പോലും താത്പര്യമില്ലാത്ത വാര്‍ത്തകളാണ് അതെല്ലാം.

എല്ലാ നഗരങ്ങള്‍ക്കും ഓര്‍മകളുണ്ട്. ഡല്‍ഹിക്കുമുണ്ട് ഓര്‍മകള്‍. വിഭജന കാലത്ത് പതിനായിരങ്ങളാണ് ഡല്‍ഹിയില്‍ മരിച്ചുവീണത്. ഡല്‍ഹിയുടെ വിദൂരമായ ഓര്‍മയില്‍ ആ ചോരക്കുരുതിയുണ്ട്. ഇന്ദിരാഗാന്ധി വധത്തെത്തുടര്‍ന്നുണ്ടായ വംശീയ ഹത്യയില്‍ ആയിരക്കണക്കിന് സിഖ് വംശജര്‍ കശാപ്പ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഡല്‍ഹിയുടെ സമീപകാല ഓര്‍മയില്‍ അതുണ്ട്. ഡല്‍ഹി നഗരത്തിന്റെ പൈതൃകമാണ് ഹിംസ.

എന്തു സംഭവിച്ചാലും നഗരവാസികളും സര്‍ക്കാറും ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍ കണ്ണടച്ചുകളയും. എന്നാല്‍, എല്ലാം കാണുന്ന ഒരു യുവതലമുറ ഡല്‍ഹിയില്‍ വളര്‍ന്നുവരുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ആധികളും നിലവിളികളുമാണ് നമ്മള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇന്ത്യാ ഗേറ്റിലും ജന്തര്‍ മന്ദറിലും നടക്കുന്ന പ്രതിഷേധ പ്രകടനങ്ങളില്‍ കാണുന്നത്. ഡല്‍ഹി നഗരത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ അവരിലാണ്. ഹിംസയ്‌ക്കെതിരായുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഈ പോരാട്ടത്തില്‍ രാജ്യം മുഴുവനും അവരോടൊന്നിച്ച് നില്ക്കണം.
(മാതൃഭൂമിയോട് കടപ്പാട്) ]]> http://www.jaalakam.com/?feed=rss2&p=1316 0 http://www.jaalakam.com/?p=1329 http://www.jaalakam.com/?p=1329#comments Sun, 09 Dec 2012 14:47:45 +0000 Admin http://www.jaalakam.com/?p=1329 [ജോർജ് മുകളേൽ]

കപ്പൽ തകർന്ന് നടുക്കടലിൽ തനിയെ കടുവയുമൊത്തൊരു ബോട്ടിൽ 227 ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ പൈ പട്ടേലിന്റെ കഥയാണ് ആങ് ലീ എന്ന സുപ്രസിദ്ധ ഹോളിവുഡ് സംവിധായകൻ ‘ലൈഫ് ഒഫ് പൈ’ എന്ന തന്റെ പുതിയ സിനിമയിലൂടെ പറയുന്നത്.  120 മില്ല്യൺ ഡോളർ മുടക്കി നിർമ്മിച്ച ഈ സിനിമ, ബോക്സോഫീസിൽ കാര്യമായി വിജയിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും അടുത്ത ഓസ്കാ‍റിന് കുറഞ്ഞത് പത്ത് നോമിനേഷനെങ്കിലും വാരികൂട്ടുമെന്ന് നിരൂപകർ കരുതുന്നു.

തായ്‌വാനിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന്, അമേരിക്കയിൽ ഫിലിം പ്രൊഡക്ഷൻ പഠിച്ച്, ഹോളിവുഡിൽ വിജയക്കൊടി പറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ‘വിദേശി’യായ ആങ് ലീ, താൻ നിർമിച്ച അനേകം ഹോളിവുഡ് ചിത്രങ്ങളുടെകൂടെ, ഇന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലവും അഭിനയക്കാരുമായി, വ്യതിരിക്തത നിറഞ്ഞ അവതരണ ശൈലിയുമായി, ലോക ചലച്ചിത്രവേദി പങ്കിടുകയാണ്.  അനേകം മൂലകങ്ങൾ കൂട്ടി മെനഞ്ഞെടുത്ത് സൃഷ്ടിച്ചതാണ് ‘ലൈഫ് ഓഫ് പൈ’. ഈസോപ്പിയൻ കഥാതന്തുക്കൾ,പാശ്ചാത്യ- പൗരസ്ത്യ സങ്കൽപ്പങ്ങൾ, ജനറേഷൻഗ്യാപ്പ്‌ എന്ന വൈരുദ്ധ്യാന്മകത, തുടങ്ങി പല സങ്കരഘടകങ്ങൾ ഈ ചിത്രത്തെ വ്യത്യസ്തതയുള്ള ചലച്ചിത്രമാക്കുന്നു.

പൈയുടെ ഓർമകളിൽനിന്നും പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ ആരംഭിക്കുന്ന കഥ അവസാനം വന്നെത്തി നിൽക്കുന്നത് കാനാഡയിൽ.  പോണ്ടിച്ചേരിയുടേയും മൂന്നാറിന്റേയും പ്രകൃതിഭംഗി ചിത്രത്തിൽ ഒപ്പി എടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം നവാഗതർ.  ഹൈ ടെക്നിക്കൽ ഇഫക്ടും സിനിമറ്റോഗ്രാഫിയുടെ ഉയർന്ന നിലവാരവും മറ്റ് സാങ്കേതിക മികവും ഈ സിനിമയെ മറ്റുള്ള സിനിമയിൽനിന്നും വേർതിരിക്കുന്നുണ്ട്.  അടുത്തകാലത്തിറങ്ങിയ മറ്റ് പല ഹോളിവുഡ് സിനിമയേക്കാൾ മേന്മ ഈ സിനിമക്കുള്ളതിനാൽ ഭൂരിപക്ഷം നിരൂപകരും ഉയർന്ന റേറ്റിങ്ങാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

2900 ലധികം തിയേറ്ററുകളിലായി ഓടുന്ന ഈ ത്രീഡി സിനിമ, യാൻ മാർഷേലിന് 2002 ൽ ബുക്കർ പുരസ്കാരം നേടികൊടുത്ത ‘ലൈഫ് ഓഫ് പൈ’ എന്ന നോവലിനെ ആധാരമാക്കിയാണ്.  ഡേവിഡ് മഗീ (ഫൈൻഡിങ്ങ് നെവർലാണ്ട്) തിരക്കഥ രചിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ സിനിമ തുടങ്ങുന്നത് ബോംബേ ജയശ്രീ പാടിയ  തമിൾ താരാട്ട്പാട്ടോടെയാണ് (ഒരു ഹോളിവുഡ് സിനിമയിൽ ആദ്യമായാണ്‌ തമിൾ പാട്ടും തമിൾ-മലയാളം സംഭാഷണങ്ങളും കേൾക്കുന്നത്‌!).  ഒരു കനേഡിയൻ എഴുത്തുകാരൻ (റാഫേ സ്പാൽ) കാനഡായിലുള്ള പൈയുടെ ഇപ്പോഴുള്ള വീട്ടിലെത്തി പൈയുടെ ജീവിതകഥ കേൾക്കാൻ താൽപ്പര്യപ്പെടുന്നതോടെയാണ് സിനിമയുടെ ആരംഭം.  മൃഗങ്ങളിൽ ദൈവത്തേയും ആന്മാവിനേയും കാണുന്ന പൈയുടെ കഥ എഴുത്തുകാരന് കേൾക്കാൻ താൽപ്പര്യം, എഴുത്തുകാരനായ തനിക്കും ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വാസം വർദ്ധിക്കുമെന്ന് കരുതിയാണത്രേ!

കഥാനായകനായ പിസിൻ മോളിറ്റർ പട്ടേൽ (പൈ പട്ടേലിന്റെ ശരിയായ പേർ) ജനിച്ചതും വളരുന്നതും ഫ്രഞ്ച് പ്രദേശമായ പോണ്ടിച്ചേരിയിലാണ്.  മുത്തഛന്റെ നീന്തൽകുളത്തിന്റെ പേരാണ് തനിക്ക് തന്റെ അഛൻ നൽകിയത്.  സഹപാഠികളുടെ ‘പിസ്സിങ്ങ് പട്ടേൽ’ എന്ന കളിയാക്കിയുള്ള വിളിയിൽനിന്ന് രക്ഷപെടാനായി ആ പേര് ക്രമേണ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾതന്നെ മാറ്റി, ഗ്രീക്ക് അക്ഷരമാലയിലെ പതിനാറാമത്തെ അക്ഷരമായ ‘പൈ’ എന്ന അപരനാമം സ്വീകരിക്കുന്നു.  പൈയുടെ പോണ്ടിച്ചേരിയിലെ ജീവിതവും അവിടുത്തെ പ്രകൃതിഭംഗിയും ക്ലോഡിയോ മിറാണ്ഡ (സിനിമറ്റോഗ്രാഫർ) തന്റെ ക്യാമറായിൽ മനോഹരമായി ഒപ്പിയെടുത്തിരിക്കുന്നു.

1970 കളിൽ പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പൈക്ക് പെട്ടെന്ന് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യയിൽനിന്നും സ്വന്തം അഛനോടും(അദിൽ ഹുസ്സൈൻ) അമ്മയോടും (തബു) മൂത്തസഹോദരനോടുമൊപ്പം കാനഡായിലേക്ക് കുടിയേറിപ്പാർക്കേണ്ടി വരുന്നു. അഛന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുണ്ടായിരുന്ന മൃഗശാലയിലെ മൃഗങ്ങളേയും കാനഡായിലേക്ക് കപ്പലിൽ കൊണ്ടുപോവുകയാണ്.

കപ്പലിൽ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ഇവരുടെ എല്ലാം കടലിലുണ്ടായ കൊടുങ്കാറ്റിൽപ്പെട്ട് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അവസാനം പൈയും ‘റിച്ചാർഡ് പാർക്കർ’ എന്ന കടുവായും മാത്രം ഒരു ബോട്ടിൽ, കടലിന്റെ നടുവിൽ, ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടക്ക്, സർവ ദൈവങ്ങളേയും സാക്ഷിയാക്കി അനേകനാൾ കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നു.  റിച്ചാർഡ് പാർക്കറെ കൊല്ലാൻ  പല പ്രാവശ്യവും പൈ തുനിഞ്ഞതാണെങ്കിലും ആ മൃഗത്തിൽ ദൈവികത്വം ദർശിച്ച്  അവനെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു.  വന്യജീവിയായ റിച്ചാർഡ് പാർക്കറെ അവസാനം പൈ മെരുക്കി എടുക്കുന്നതിൽ വിജയിക്കുന്നുണ്ട്.  ജീവിക്കാനുള്ള ഇരുവരുടേയും മൽസരത്തിനിടയിൽ പരസ്പരം കൈവരിക്കുന്ന സ്നേഹവും വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും ഈ കഥയെ മനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യാവിഷക്കാരമായി രണ്ട് മണിക്കൂർ കൊണ്ട് സംവിധായകനായ ആങ് ലീയും പിന്നണി പ്രവർത്തകരും ഇന്ത്യൻ തത്ത്വചിന്തയിൽ അധിഷ്ടിതമായ വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെ പാശ്ചാത്യലോകത്തിനുവേണ്ടി  ഒരു സിനിമയാക്കി മാറ്റുന്നു.

കൗമാരക്കാരനായ പൈയുടെ ഉൾക്കാഴ്ചകളേയും ആന്തരിക വിഹ്വലതകളേയും പ്രേക്ഷകരുടെ ആകാംക്ഷക്ക് വിള്ളലേൽപ്പിക്കാതെ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതാണ് ആങ് ലീയുടേയും, സൂരജ് ശർമയുടേയും വിജയം.  പൈയുടെ വിവിധ പ്രായത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുവാൻ മൂന്ന് പേരാണ് വേഷമിടുന്നത്.  ചെറിയ കുട്ടിയായി ആയുഷ് ടാണ്ടനും, കൗമാരപ്രായക്കാരനായി സൂരജ് ശർമയും, മദ്ധ്യവയസ്കനായി ഇർഫാൻ ഖാനും വേഷമിടുന്നു.

റിച്ചാർഡ് പാർക്കർ എന്ന ടൈഗറിന്റെകൂടെയുള്ള ജീവിതം ഒറ്റക്ക് നേരിടേണ്ടി വരുന്നത് കടലിന്റെ നടുവിലാണ്.  പൈ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളി, നിസ്സഹായവസ്ഥ, സാഹസികത എന്നിവയെല്ലാം സൂരജ് ശർമ ഭംഗിയായി കൈകാര്യം ചെയ്തു.

72 അടി നീളമുള്ള ഒരു ലൈഫ് ബോട്ടിന്റെ ഇങ്ങേതലക്കൽ കടുവയും അങ്ങേതലക്കൽ പൈയും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും കഴിയുന്നു.  കടുവ എപ്പോഴെങ്കിലും തന്നെ വിഴുങ്ങുമെന്ന ഭയത്തിലാണ് പൈ.  ഈ ഭയത്തിൽ അനേകം രാത്രിയും പകലും കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നു.  ചുരുങ്ങിയ പരിധിയിലും സ്പേസിലും ജീവിച്ചഭിനയിക്കുന്ന 19 വയസ്സുകാരനായ പൈ എന്ന സൂരജ് ശർമ അഭിനയത്തിന്റെ മികവ് കാട്ടുന്നു.  രാത്രിയിലും പകലും കടലിനും അന്തരീക്ഷത്തിനും സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ ത്രീ ഡിയിലൂടെ സൂക്ഷ്മതയിൽ കാണിക്കുന്നുണ്ട്.  ഭീമാകാരങ്ങളായ തിമിംഗലങ്ങൾ ചാടി മറിയുന്നതും പറക്കുന്ന മൽസ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ നിറംകൊണ്ട് ജലാശയത്തെ നീല നിറമാക്കുന്നതും മനോഹര കാഴ്ചകളാണ്.  ഡിജിറ്റൽ ടെക്നോളജിയുടെ അപാരസാന്നിദ്ധ്യവും പ്രാഗൽഭ്യവും ഈ ചിത്രത്തെ മികച്ചതാക്കി.

കഥയുടെ ഭൂരിഭാഗവും റിച്ചാർഡ് പാർക്കറും പൈയും ജീവിക്കുന്ന ലൈഫ് ബോട്ടും, അതിന് ചുറ്റുമുള്ള മഹാസമുദ്രവും ആകാശവും നക്ഷത്രങ്ങളും, മൽസ്യങ്ങളും മാത്രമുള്ളതാണ്.  ഇത്രയുംകൊണ്ട് രണ്ട് മണിക്കൂർനേരം കഥ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ സംവിധായകനായ ആങ് ലീ സൃഷ്ടിച്ച പാടവം ഒരു മഹാപ്രതിഭയുടേതാണ്.  2005 ലെ ബ്രോക്ബാക് മൗണ്ടൻ എന്ന ചലചിത്രത്തിന് ഏറ്റവും നല്ല സംവിധായകനുള്ള ഓസ്കാർ അവാർഡ് നേടിയതിനുശേഷം ആങ് ലീ സംവിധാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു ബിഗ് ബജറ്റ് ചിത്രമാണിത്.  കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷങ്ങളായി ലൈ ഓഫ് പൈയുടെ നിർമാണ പ്രക്രിയയിലായിരുന്നു 58 വയസ്സുള്ള ആങ് ലീ.  “ഒരു എപിക് ജേർണി”, ആങ് ലീ പറയുന്നു.  സി ജി ഐ ടെക്നോളജിയിലൂടെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ബംഗാൾ ടൈഗറിന്റെ പിന്നാമ്പുറ ജോലികൾ ഭൂരിഭാഗവും തീർത്തത് മുംബയ്, ഹൈദ്രാബാദ് എന്നിവടങ്ങളിലും, ബാക്കി, ലാസ് ഏഞ്ചലസിലെ സ്റ്റുഡിയോയിലുമാണ്.

ആദ്ധ്യാന്മികതയുടെ പൊരുളുകൾ തേടി അലഞ്ഞു നടന്ന ഒരു കൗമാരക്കാരന്‌ (അതുകൊണ്ടാണല്ലൊ പൈ മൂന്നാറിൽ വെക്കേഷന്‌ പോയപ്പോൾ ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളിയിൽ പോയതും, പിന്നെ പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ മുസ്ലീം പള്ളിയിൽ പോകുന്നതുമൊക്കെ.  പൈയിക്ക്‌ എല്ലാ മതങ്ങളും ഇഷ്ടമായിരുന്നു.) പെട്ടെന്ന്‌ വിധിയുടെ ക്രൂരതക്കിരയാവുകയും,  അഛനും അമ്മയും സഹോദരനും നഷ്ടപ്പെട്ട്‌ കടലിന്‌ നടുവിൽ വന്യമൃഗവുമായി കഴിയേണ്ടി വരുകയും ചെയ്യുന്ന പൈയുടെ കഥ ചലചിത്രത്തിലാക്കുന്നത്‌ നിസ്സാരമായി സാധിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമായിരുന്നില്ല.

മൂന്ന്‌ പ്രസിദ്ധ സംവിധായകർ (മനോജ്‌ നൈറ്റ്‌ ശ്യാമളൻ, അൽഫോൻസോ കുആറോൺ, ജീൻ-പിയർ ജെനെ) ഈ ദൗത്യത്തിൽനിന്ന്‌ നേരത്തെ പിന്മാറിയിരുന്നു.  അത്രക്കും വിഷമമുള്ള ഒരു സ്ക്രിപ്റ്റിന്റെ പ്രക്രിയയാണ്‌ ആങ് ലീ ഏറ്റെടുത്തത്‌.  ചലച്ചിത്രം കഠിനപ്രയത്നത്തിലൂടെ പൂർത്തിയാക്കിയ ആങ് ലീ പറയുന്നു: “മെക്സിക്കൻ കടൽതീരത്ത്‌ അവസാനം വന്നെത്തിയ പൈയുടെ മാനസികാവസ്ഥ തന്നെയാണ്‌ ഈ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ എനിക്കും ഉണ്ടായത്‌.”

ട്വൻടീത് സെഞ്ചുറി ഫോക്സ്, ലീയെ ചിത്രം നിർമിക്കാൻ സമീപിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല.  ഇത്തരത്തിലൊരു ചിത്രം നിർമ്മിക്കാൻ സാധ്യമല്ല എന്ന തോന്നലായിരുന്നു ലീയിക്കാദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നത്.  ഈ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കാമെന്ന് പിന്നീട് തോന്നി.  അതിനുകാരണം പറ്റിയ ഒരു നടനെ കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു.  3000 ലധികം പേരെ സ്ക്രീൻ ചെയ്തിട്ടാണ് അവസാനം 19 വയസ്സുള്ള ഡൽഹി സെന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിയായ സൂരജ് ശർമയെ കണ്ടെത്തിയത്.  ഡേവിഡ് കാമറൂണിന്റെ 2009 ലെ ത്രീഡി ചിത്രമായ ‘അവതാർ’ വൻ വിജയത്തിൽ കലാശിച്ചിരുന്നു.  ലൈഫ് ഓഫ് പൈയും ത്രീഡിയിൽ പരീക്ഷിക്കാൻ ലീയിക്ക് ഇത് പ്രചോദനമായി. ത്രീഡിമൂലം ഒരു വലിയ പ്രേക്ഷക വൃന്ദത്തെ ലഭിക്കുമെന്ന പ്രത്യാശയായിരുന്നു.

എല്ലാ വിധത്തിലും ഒരു നല്ല ചിത്രം നിർമ്മിച്ച സായൂജ്യമാണ് ആങ് ലീയുടേത്.  അതുകൊണ്ട്തന്നെ ഈ ചിത്രം അനേകം ഓസ്കാർ നേടുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസവും ലീയിക്കുണ്ട്.  ചിത്രം നിർമിക്കാൻ കേരളത്തിൽ അനേക ദിവസം ചിലവഴിച്ച ആങ് ലീയിക്ക് ഈ ചിത്രം ഇന്ത്യയിലും മറ്റ് വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലും വൻ കളക്ഷൻ നേടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണുള്ളത്. ]]> http://www.jaalakam.com/?feed=rss2&p=1329 0 http://www.jaalakam.com/?p=1252 http://www.jaalakam.com/?p=1252#comments Fri, 21 Oct 2011 17:11:35 +0000 Admin http://www.jaalakam.com/?p=1252 [എം. മുകുന്ദന്‍]

കാക്കനാടനെ കലഹിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരനായി മാത്രമേ എനിക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുള്ളൂ. എഴുത്തുകൊണ്ടും ജീവിതം കൊണ്ടും വ്യവസ്ഥാപിത സമൂഹത്തോട് കലഹിക്കുന്നതില്‍ കാക്കനാടന് ഒട്ടും വിട്ടുവീഴ്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എഴുത്തുകൊണ്ട് എന്നെ കലഹിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ച ആത്മസുഹൃത്തു കൂടിയാണ് കാക്കനാടന്‍. മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ ആധുനികത പരിചയപ്പെടുത്തിയ എഴുത്തുകാരനെയാണ് കാക്കനാടന്റെ വിയോഗത്തോടെ നഷ്ടമായത്.

കാക്കനാടനെ ഞാനറിയുന്നത് അറുപതുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ ഡല്‍ഹിയിലെ ലജ്പത് നഗറില്‍ വച്ചാണ്. അന്ന് കാക്കനാടന്റെ കഥകള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. ഞാനും കഥകളെഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് സ്വപ്നത്തിലാണെന്നുമാത്രം. ഞാന്‍ അന്ന് ഡല്‍ഹി ജീവിതം തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ.

ഡല്‍ഹിയില്‍ ഒരുപാട് എഴുത്തുകാരുണ്ടായിരുന്നു. അവരെ മനസിലാക്കുക എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഒ.വി. വിജയന്‍ ആര്‍ക്കും പിടികൊടുക്കാതെ വഴുതിപ്പോകുന്ന അതിപ്രതിഭാശാലിയായ എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു. വി.കെ. എന്നിനെയും എം.പി. നാരായണപിള്ളയെയും എനിക്ക് പൂര്‍ണമായി മനസിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്റെ അനുഭവദാരിദ്യ്രമോ അറിവില്ലായ്മയോ ആയിരിക്കാം കാരണം. പക്ഷേ കാക്കനാടനെ ആര്‍ക്കും, ഒരു കുഞ്ഞിനുപോലും എളുപ്പം മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയും. കാക്കനാടനില്‍ മനസിലാക്കാന്‍ സങ്കീര്‍ണമായി ഒന്നുമില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം. ആ പരുക്കന്‍ രൂപത്തിനും ശബ്ദത്തിനും പിറകിലുള്ളത് നിഷ്കളങ്കനായ കുട്ടിയാണ്. കുട്ടികള്‍ക്ക് കലാപങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞതും കാക്കനാടനില്‍ നിന്നാണ്.

കാപട്യങ്ങള്‍ അറിയാത്ത എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കാക്കനാടന്റെ ഭാഷണങ്ങള്‍ പോലെതന്നെ എഴുത്തും സുതാര്യമാണ്. ബേബിച്ചായന്റെ രചനകളില്‍ കലാപമുണ്ട്. ഈ വയലന്‍സ് ലോകവുമായി കാക്കനാടന് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കാന്‍ കഴിയാത്തതിന്റെ ഫലമായുണ്ടായതാണ്. തന്നെപ്പോലെ തന്നെ സമൂഹവും ആര്‍ദ്രമനസ്കരായിരിക്കണമെന്ന് കാക്കനാടന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തന്റെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് വിപരീതമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സാമൂഹ്യമനസ് ഈ എഴുത്തുകാരനെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിലെ വയലന്‍സിന് തിരികൊളുത്തുന്നു. അമ്പ് നെഞ്ചില്‍ തറച്ചുവീണ ഒരു പക്ഷിയുടെ ചിറകുകളിലെ കലാപമായാണ് ഞാന്‍ കാക്കനാടന്റെ സാഹിത്യരചനകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കാക്കനാടന്റെ സാഹിത്യരചനകളില്‍ കാമമുണ്ട്. പക്ഷേ നിഷ്കാമമാണ് കാക്കനാടന്റെ സര്‍ഗാത്മകത. രതി ഒരു ആവിഷ്കാരഭാഷയാണ് കാക്കനാടന്. കാമത്തിനു വേണ്ടി കാമത്തെക്കുറിച്ച് കാക്കനാടന്‍ എഴുതിയില്ല.

കലഹിക്കുന്ന ഇടതുപക്ഷ എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. സാമൂഹ്യബോധത്തിന്റെ അടിയൊഴുക്കുകള്‍ കാക്കനാടന്റെ രചനകളില്‍ കാണാം. സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ വ്യക്തമായ നിലപാടുകള്‍ കാക്കനാടന്‍ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. സൌഹൃദങ്ങളോ സ്ഥാനമാനങ്ങളോ അതിന് തടസമാകാറില്ല. ഇടതുപക്ഷ സര്‍ക്കാര്‍ നിലവിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് കേരള സാഹിത്യ അക്കാഡമിയുടെ വിശിഷ്ടാംഗത്വം ലഭിക്കുന്നത്. അപ്പോഴും ഇടതുപക്ഷ അപചയങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം മടികാണിച്ചില്ല. എനിക്ക് ഒരു ജ്യേഷ്ഠസഹോദരന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കാക്കനാടന്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അതൊന്നും എന്നോടുള്ള വിയോജിപ്പുകള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതില്‍നിന്നും വിമര്‍ശിക്കുന്നതില്‍നിന്നും കാക്കനാടനെ പിന്തിരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഞാന്‍ ഒരിക്കലും എഴുതാന്‍ പാടില്ലാത്ത കഥയായിരുന്നു ദിനോസറുകളുടെ കാലം എന്ന് ബേബിച്ചായന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.
അധികാരസ്ഥാനങ്ങളോ പദവികളോ കാക്കനാടനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല. സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗവും ജര്‍മ്മനിയിലെ ഗവേഷണവുമെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച മനുഷ്യനാണിത്. എന്നാല്‍ മറ്റുള്ളവരും തന്നെപ്പോലെയാകണമെന്ന് കാക്കനാടന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഞാന്‍ സാഹിത്യ അക്കാഡമി അദ്ധ്യക്ഷസ്ഥാനം സ്വീകരിച്ചപ്പോള്‍ അത് തെറ്റായ തീരുമാനമാണെന്ന് ഡോ. വി. രാജകൃഷ്ണനും ഡോ. പി.കെ. രാജശേഖരനും മറ്റു നിരവധി പേരും പറഞ്ഞു. ബേബിച്ചായന്‍ മാത്രം എന്നോടത് പറഞ്ഞില്ല.

സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ മാത്രമാണ് ശരിയെന്നും തന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ വേണം മറ്റുള്ളവരും ലോകത്തെ വീക്ഷിക്കേണ്ടതെന്നും ശഠിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരാണ് നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ളത്. കാക്കനാടന്‍ അവരില്‍ ഒരാളല്ല. ഭൂമി തനിക്കുവേണ്ടി തിരിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കാത്ത എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു കാക്കനാടന്‍. എന്നാല്‍ ഭൂമി അപഥസഞ്ചാരം ചെയ്താല്‍ അദ്ദേഹം ഒച്ചവയ്ക്കും. പ്രതിഷേധിക്കും. കലഹിക്കും. എഴുത്തുകാര്‍ പല തരത്തിലുണ്ട്. ബുദ്ധിയും യുക്തിയും മാത്രമുപയോഗിച്ച് എഴുതുന്നവരുണ്ട്. അത് രണ്ടുമില്ലാതെ എഴുതുന്നവരുമുണ്ട്. കാക്കനാടന്റെ രചനകളില്‍ നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് ബുദ്ധിയോ യുക്തിയോ അല്ല. എന്നുവച്ച് ഇത് രണ്ടും ബേബിച്ചായന്റെ കഥകളിലും നോവലുകളിലും ഇല്ലെന്നല്ല പറയുന്നത്. എന്നാല്‍ ഭാഷാസാഹിത്യത്തിന് കാക്കനാടന്‍ നല്‍കിയ സംഭാവനകള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിലെ ഈ തീവ്രമായ സര്‍ഗാത്മകത മാത്രമല്ല. നമ്മുടെ സംവേദനശീലങ്ങളെ കാക്കനാടന്‍ നിരന്തരം നവീകരിച്ചു. നമ്മുടെ കപട സദാചാരബോധത്തിനെതിരെ അക്ഷീണം കലഹിച്ചു. കഥയുടെ മാസ്മരികതയിലേക്ക് നമ്മെ നയിച്ചു. ശ്രീചക്രവും യൂസഫ്സരായിയിലെ ചരസൂവ്യാപാരിയും നമ്മുടെ കഥാസങ്കല്പങ്ങളെ കീഴ്മേല്‍മറിച്ചു. ‘ ഏഴാം മുദ്ര’ എന്ന നോവല്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടലോടെയാണ് ഞാന്‍ വായിച്ചത്. നമ്മുടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഇത്രമാത്രം സംഹാരശക്തിയുണ്ടെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞത് കാക്കനാടന്റെ കഥകളിലൂടെയും നോവലുകളിലൂടെയുമാണ്. ഉഷ്ണമേഖലയില്‍ ഒരു പ്രവാചകവചനം പ്രച്ഛന്നമായി കിടപ്പുണ്ട്. പൊടിതട്ടി ഈ പുസ്തകം പുറത്തെടുത്ത് ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ വായിക്കണം. കാരണം അതെഴുതിയ കാലത്തെ പ്രസക്തി ഇപ്പോഴും ആ നോവലിനുണ്ട്.

സ്നേഹരഹിതമാണ് ഇന്ന് എഴുത്തുകാരുടെ ലോകം. നിരാര്‍ദ്രരാണ് ഇന്ന് നമ്മള്‍ എഴുത്തുകാര്‍. ഇതുപോലൊരു ലോകത്ത് ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുകൂട്ടാതെ, ആരോടും അസൂയയോ മത്സരമോ ഇല്ലാതെ, എല്ലാവരെയും സ്നേഹിച്ച് തന്റെ അലങ്കോലപ്പെട്ട ചെറിയ ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന വലിയ എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു കാക്കനാടന്‍. മുമ്പെന്നത്തേതിനെക്കാളും നമുക്ക് ഈ എഴുത്തുകാരനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളെയും ഇന്ന് ആവശ്യമുണ്ട്.
രതിയും കലാപവും അവയുടെ ഏറ്റവും നൈസര്‍ഗികമായ ആവിഷ്കാരങ്ങളായാണ് കാക്കനാടന്റെ കൃതികളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. രതിയെ ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞ് എഴുത്തുകാര്‍ വാണിജ്യവത്കരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഈ നൈസര്‍ഗികത നമ്മെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു.